Dominikana

Opis - ciąg dalszy

Fauna

Miłośników przyrody uraduje przede wszystkim bogaty świat ptactwa, do którego należy m.in. wiele gatunków endemicznych, takich jak zielona papuga „La Cotica” czy Dulus Dominicus, narodowy ptak Dominikany. Spotyka się też kolibry, liczne ptaki wodne, a w wyżej położonych okolicach gołębie leśne, dzięcioły i jaskółki. Prawdziwymi ptasimi rajami są parki narodowe: Cabo Francés Viejo i Los Haïtises. Wlagunach Parku Narodowego Jaragua chętnie przebywają flamingi, a na Isla Cabritos żyją największe zwierzęta w kraju – osiągające 2 m długości krokodyle. W parkach narodowych można się natknąć na legwany z rodzaju Cyclura, boa dusiciele, żmije, żółwie, a nawet małe gryzonie jutía. W jaskiniach roi się od rzadkich
gatunków nietoperzy.

Flora

Naliczono ogółem 5,6 tys. Różnych gatunków roślin. W samym tylko Parque Nacional del
Este rośnie 300 odmian orchidei. W tropikalnym upale w Parque Los Haïtises bujnie krzewią się
lasy mangrowe i deszczowe. Spośród wielu gatunków palm szczególnie ważne są palmy karłowate cana i yarey, gdyż włókien ich liści używa się do produkcji mioteł oraz pokryć
dachów. W suchych południowo-wschodnich regionach spotyka się kaktusy kolumnowe
i opuncje. Najpiękniejsze drzewa ozdobne to Erythrina indica i tulipanowce. W chłodniejszych
obszarach górskich występują lasy piniowe. WParque Nacional Sierra de Baoruco można
obejrzeć wszystkie siedem stref wegetacji spotykanych w Dominikanie.

Gospodarka

Turystyka jest obecnie pierwszym źródłem dochodów Dominikany. Tuż za nią są tradycyjne
produkty rolne, takie jak tytoń, kakao oraz trzcina cukrowa, stanowiąca także surowiec do produkcji rumu. Stosunkowo mniejsze znaczenie ma ryż, kukurydza, pszenica, banany i inne
owoce, a także eksport wołowiny z wielkich farm w centrum kraju. Mimo gospodarczego wzrostu, którego motorem jest turystyka, Dominikana nadal należy do uboższych krajów
świata. Główną przyczyną tego stanu jest olbrzymie zadłużenie zagraniczne.

Ludność

Mieszkańcy Dominikany (ok. 8,2 mln) to konglomerat różnych grup imigrantów. Do ostatnich
Indian Taino, Hiszpanów i przywiezionych w czasach kolonialnych Afrykańczyków dołączyli
potem, w okresie hegemonii haitańskiej, szukający ziemi byli niewolnicy ze Stanów Zjednoczonych oraz poszukujący pracy mieszkańcy anglojęzycznej wyspy La Tortola, zwani cocolos. Oprócz nich do Dominikany przybyło wielu osadników z Wysp Kanaryjskich, a także kupców z Bliskiego Wschodu, potocznie nazywanych turcos. W połowie XX w. podczas rządów prezydenta Trujillo do kraju dotarła fala Japończyków, Hiszpanów, niemieckich Żydów i wielu innych imigrantów. Ok. 73% mieszkańców stanowią Mulaci, 16% to ludność biała, 11% ludność
czarna. Jak dawniej, tak i dziś najważniejsze funkcje pełnią biali. Chcąc, się odseparować od „czarnego” sąsiada, czyli Haiti, i jego religii voodoo, ludność Dominikany, w większości wyznająca katolicyzm, utożsamia się raczej z białymi niż czarnymi przodkami. I dlatego właśnie
wszyscy Dominikańczycy tak bardzo otwarcie i serdecznie przyjmują gości z Europy i Stanów
Zjednoczonych.

Muzyka

Tak jak Jamajka słynie z reggae, a Trynidad z calypso, tak Dominikana ma swoje merengue. Ten pogodny taniec w rytmie dwie czwarte, przypominający trochę polkę, wciąż budzi spory wśród muzykologów. Jedni słyszą w nim elementy hiszpańskiego contradanza, inni tumba francesa lub mazurka. Jeszcze pod koniec XIX w. był to taniec dominikańskich wyższych sfer. Obecnie merengue tańczą wszyscy, między innymi dzięki międzynarodowym sukcesom dominikańskiego zespołu 4:40 (cuatro cuarenta). Prawie tak samo jest rozpowszechniony, brzmiący nieco ludowo, taniec bachata. Popularnymi przedstawicielami tego kierunku w muzyce są m.in. Frank Reyes i Luis Vargas. W dolinie Cibao tańczy się ponadto zapateado, taniec wykazujący silne wpływy hiszpańskie. Starsze generacje najbardziej lubią bolero.